Voordat ik nog eens wat tijd maak om de maand januari uit de doeken te doen, zou ik het eerst nog even willen hebben over het zoeken van een verblijf, als Erasmus-student, in Cardiff. Moest je er ooit heen kunnen gaan, dan raadt ik je aan om deze zeker goed door te nemen, zodat je niet dezelfde fouten maakt die ik en Kenneth hebben gemaakt.

Dit is het eerste deel van een veel te lange litanie, maar ik denk wel dat het het waard is om te lezen!

1) Zorg dat de Erasmusovereenkomst tussen jou school en deze in Cardiff al is afgesloten en goedgekeurd in mei van het voorgaande schooljaar (indien je van plan bent in september – februari te gaan) of voor september (wanneer je pas vanaf februari of later erheen trekt).
Dit is een heel belangrijke tip en wel hiervoor: Elke universiteit in Cardiff is gekoppeld aan ‘dorms’, studentenkamers die afhangen van de school zelf. Vanaf het moment dat je hoort dat je kunt gaan, check dan METEEN de ‘accomodation’-site van de universiteit zelf en vraag METEEN of er nog plaatsen zijn. Dit moet zo vroeg mogelijk gebeuren, aangezien de Britten het schijnbaar wat in zich hebben om wat ze nog niet hebben gezien of wat uit het oog is, onderaan de stapel te leggen. Pas daarmee goed op en mail ze dus geregeld. Wees niet bang om als een zeur over te komen. Als ze dat denken, dan is dat maar zo. Het is beter dat de administratie meteen weet dat er een Erasmus-student op komst is en dringend een woning zoekt, dan dat je er plots bent en dat ze gaan van: O? Erasmus? What’s that? I didn’t know we were having international students.

Voordelen aan universiteitsdorms zijn:
- Alles in de prijs inbegrepen
- Short lettings mogelijk (als je weg bent, hoef je normaal niet meer te betalen! <- heel belangrijk)

2) Indien je vroeg genoeg weet dat je naar Cardiff mag en je hebt vernomen dat de schooldorms vol zitten, gebruik dan de tijd die je hebt in een vakantie om de streek en de mogelijke huizen te bekijken.
Hoe vroeger je de streek al kent, hoe beter. Het moet echter wel vroeg gebeuren, vooral als men van plan is om er je vanaf september-oktober heen te sturen. In die periode zit alles echt al stokvol. Ga dus in juli of augustus naar Cardiff op reis met je ouders en ga op huizenjacht. Zij kennen de gevaren van het huren meestal beter. Is hun Engels niet al te goed? Speel dan zelf voor vertaler-tolk. Zolang iedereen elkaar maar begrijpt. Wees echter steeds heel kritisch!! Of je nu te maken hebt met letting-agents die de hemel beloven of mensen die werken in de student accomodation, vetrouw niemand. Zij doen hun job en dat is huizen en/of kamers verhuren. Het klinkt grof, maar het is nog steeds veiliger om hen als de vijand te beschouwen en ze echt de kleren van het lijf te vragen dan meteen toe te happen. Teken ook geen contracten on the spot. Vraag steeds vriendelijk of je het contract niet even mee zou mogen nemen om na te lezen. Zo voorkom je dat je door het verkeerd begrijpen van enkele verwoordingen, meteen met een contract van een heel jaar aan je been zit.

3) Wat als de communicatie tussen scholen totaal verkeerd is gelopen en je pas een halve maand voor de door hun voorgestelde vertrekdatum groen licht krijgt?
Dan ben je zwaar ‘gescheten’, zoals ze het hier zo mooi uitdrukken. Dit is wat ik en mijn partner hebben meegemaakt. Jouw school zal in die korte periode nog eens navraag doen naar universiteitsdorms en daarna suggesties sturen van mogelijke woningen die ze, door Google te raadplegen, hebben weten te vinden. Het is allemaal heel erg vriendelijk en zo, maar al deze ‘hulp’ is op zich enkel en alleen maar om het eigen geweten te sussen. Uiteindelijk zullen jullie toch gedropt worden en zelf, ter plekke, een plek moeten vinden. Echter, ik kan alvast enkele sites geven die je zou kunnen raadplegen wanneer je op zoek bent naar een goeie stek.

Dit zijn de volgende:

1) http://www.accommodationforstudents.com/
2) http://www.gumtree.com/

3.1 Ga BELLEN!
De meeste Britten zijn gewoon vergroeid met hun GSM. Ga ze dus zeker bellen bij alles. Je hebt meer kans dat je reactie krijgt als je belt dan als je gaat mailen. Weet je niet goed wat je zeggen moet? Schrijf dan eerst op papier wat je zeker wil vragen en probeer langzaam te praten tijdens de gesprekken zelf zodat je niet over je tong rolt. Bellen naar de UK doe je door 0044 voor het nummer te plaatsen en de eerste 0 aan het gewone nummer weg te laten, net zoals je 0032 gebruikt om vanuit het buitenland naar Belgixeb te bellen.

3.2 Wat vraag ik?

Vraag naar:
- Rekeningen (billing). Is het inbegrepen? Wat wel, wat niet? Indien niet, op hoeveel zouden ze dan komen (geschat)? Hoe dienen ze te worden betaald (bv. electriciteit moet je soms ‘kopen’ alsof je een simkaartje haalt)?
- Het contract zelf: Voor hoe lang is deze (short letting versus long term letting: NEEM GEEN LONG TERM LETTING), wat houdt deze in, is er een UK resident (inwoner) nodig als guarantor (iemand die garandeert dat je zal betalen en die, indien je het niet doet, op zich wil nemen om het zelf te doen)?
-Hoe groot is het? Wat is er allemaal in het huis inbegrepen? (Is er beddengoed? Lepels, vorken, messen, bekers, tassen, borden,…? Koel- en ijskast aanwezig? Op welke verdieping is de kamer aanwezig? Hoe breed is de trap/zijn de treden (trust me, dit wil je echt wel vragen)? Is er internet aanwezig? Of televisie? Etc…
- Hoe is de plek gelegen? Is het makkelijk te bereiken?
- Kan er een viewing geregeld worden? (<- zeker vragen! Indien het niet mogelijk is, ga er dan ook niet op in!)

Vraag je ouders of iemand anders die er wat verstand van zou kunnen hebben of zij nog andere vragen aan dit lijstje toe zouden kunnen voegen.

3.3 Bel/contacteer verschillende mensen

Probeer zoveel mogelijk mensen te contacteren in een zo kort mogelijke periode en probeer je een beeld te geven van je kansen.

3.4 Op welke advertenties reageer ik?

Of eerder, op welke reageer je niet…
Reageer niet op advertenties voor woningen aan de uiterste rand van of steden buiten Cardiff. Zie ook af van de Canton area. Ik wil niet negatief doen, maar in de Canton zijn de mooie huizen meer dan vaak deze die niet te huur staan of zich liever niet richten op studenten. Zie je het echter wel zitten om op een tuin te kijken vol onkruid, een afvalaantrekkende muur of muren vol stof te doorstaan en gevaarlijk krakende trappen onder je voeten te hebben, then be my guest.

4) Help, de dag van het vertrek komt zienderogen dichterbij en ik heb geen/maar weinig plaatsen die een groen licht hebben gegeven voor een viewing. Wat nu?
Boek een hotel. Ik hoor geen reclame te maken, maar het hotel dat het dichtst bij Cardiff Central Station ligt, is Sleeperz Hotel.

4.1 Het hotel

Sleepers heeft kamers van 50 tot 70 pond per nacht en biedt (niet in de prijs inbegrepen) ontbijt en lunch aan. De kamers zijn vrij klein, maar hebben wel een waterkoker, bijhorende tassen, ruim voldoende verlichting, televisie, gratis smallband internet voor elke kamer (moet je aanvragen, dan geven ze je een inlogcode. Is perfect voor mails en google. Gebruik echter geen youtube of facebook en zo, of je wordt zonder pardon afgesloten), douche, toilet… alleen geen koelkast. Het hotel ligt net naast de taxiverzamelplaats aan het station en is dus heel erg makkelijk te vinden. Ook heeft het een lift, dus moest je zwaar geladen zijn, dan ben je echt wel blij om hier eindelijk te kunnen slapen. Nog inbegrepen in de prijs, is een dagelijkse cleaning en nationale (dus UK-UK) telefoontjes (moet je 9 drukken en daarna het nummer).

Op het net zijn nog tal van andere hotels te vinden. Keuze genoeg dus, maar kies steeds in functie van wat jij denkt dat het beste zou zijn.

Boeken kan online en gebeurt met VISA. Waarom zeg ik dit? Omdat je steeds op voorhand geboekt moet hebben. Sommige hotels hebben de mogelijkheid dat je gaat bellen, maar de meeste hebben het toch liever online. Bij het boeken vragen ze ook meteen naar de manier van betalen. Meestal kan je dan kiezen tussen Debit Card (bv Maestro) of Visa, alleen is Visa aan te raden omdat een Visa-kaart altijd alle nodige gegevens bevat terwijl een Belgische Maestro-kaart heeft deze echter niet altijd waardoor je bij online boekingen (en betalingen) gewoon niets bent een kaart als deze. Wees echter niet bang dat de hotels meteen al geld af zullen trekken. Dit doen ze enkel wanneer 1) je de kamer te laat opzegt of 2) wanneer je er daadwerkelijk bent geweest en uitcheckt.

De vraag is alleen… voor hoeveel dagen boek je? Ga zeker voor drie dagen na een weekend (gerekend dat je plant om op een weekend aan te komen). Mocht je in die dagen nog geen vaste stek hebben gevonden, dan kan je meestal nog ter plekke bijboeken (niet de dag zelf, maar de dag ervoor natuurlijk) tot het volgende weekend. Weekenden zijn meestal sneller volgeboekt dan weekdagen, vandaar.

4.2 Boeken van reis zelf

Dit hou ik kort. Hoe je er raakt hangt af van je eigen ingesteldheid. Wil je met de auto? Dan ga je het best per boot. Ben je te voet? Dan heb je meer keuzes. Met je bagage stevig beet, kan je kiezen tussen de boot (Calais), de Eurostar (trein) of de coach (= bus, bv. vanuit Brussel, reis wordt volledig door hen geregeld, jij moet enkel weten naar welke bus je moet overstappen). Belgen hoeven al niet meer te denken aan een rechtstreekse vlucht naar Cardiff, aangezien deze eerst nog via Nederland gaat (en op zich veel te duur is voor een enkele trip). Sites om te checken zijn onder andere deze van P&O Ferries (Calais, Dover), National Express en de Eurostar. Ook bij deze sites kan je online boeken. Zorg wel dat, wanneer je bijvoorbeeld de boot naar Dover hebt geboekt, dat je voldoende tijd tussen aankomst en je volgende wheels. Boten varen ook niet altijd op tijd! Ga je met de Eurostar? Doe dan geen moeite om de daarop volgende trein te gaan boeken. Het Britse wegennet is nogal complex. Zolang je weet dat je in Londen van Saint-Pancras naar Paddington Station moet geraken, zit je goed. Ter plekke het juiste ticket kopen aan de loketten (de kaartenlezers werken niet altijd) is nog het makkelijkste, dus daar hoef je niet aan te denken.

4.3 Ponden bestellen

Zoals je weet betaalt men in de UK met de Britse Pond. Ga dus zeker, een geruime tijd voor je reis, ponden bestellen bij de bank. Normaal kan je, eens ter plekke, makkelijk geld uit de muur halen bij The Bank of Scotland of the National West. Toch, het is altijd handig om ook al wat contant op zak te hebben. Je weet maar nooit… Daarbij, heel wat gewone Britse inwoners reageren nogal gek op Euro’s en beginnen zonder nadenken gek te wijzen naar ‘what seems to be some foreign coin‘.

5) Ik reis per Eurostar, wat moet ik weten?

-Bestel je tickets online. Het is mogelijk om ze te bestellen in de Belgische stations, maar pas op wat ze je doen betalen. Vraag enkel en alleen om de Eurostartrip, niks meer niks minder. Spreek je over een ‘reis naar Cardiff’, zouden ze nog zo vriendelijk willen zijn om alle treinreizen erbij te rekenen. Vraag ze vriendelijk om dit niet te doen. Britse treinen zijn geprivatiseerd waardoor hun prijzen gaan wisselen. Als je deze op voorhand boekt, betaal je dus steeds het duurste tarief.
-Bestel de tickets ruim op voorhand
-Kom niet te laat!
-De Eurostar zelf kan je nemen in Brussel of Lille.
-Het scannen van het gecodeerde vierkantje gebeurt bij aanvang van het openen van de poorten. Je hoeft dus, bij online bestelling en zelf afdrukken van de papieren, heus niet op zoek te gaan naar een post of een toestel die de code in zou scannen en je een ticket zou bezorgen. Die is er namelijk niet. Volg gewoon de aanwijzingen van de douaniers .
-Denk eraan dat je maar barweinig plaats zult hebben voor je bagage (en je kniexebn for that matter). De Eurostar is een vrij smalle trein met voor het overgrote deel zitjes in traditionele busopstelling. Daarbij voel je hem ook niet eens aanzetten. Echt gek.

6) Ik reis per boot (voetpassagier/auto), wat moet ik weten?

-Als je op weg bent naar Calais: zie je ‘Duinkerke’ of ‘Dunkerque’ in grote letters, dan zit je als voetpassagier met zekerheid op de verkeerde haven. In Duinkerke doet men enkel en alleen auto’s. Calais doet beide.
-Kom ook hier niet te laat!
-Richting UK wordt je zwaarder gecontroleerd dan richting Frankrijk. Hou dus je paspoort/identiteitskaart dicht bij je en steek scherpe voorwerpen als een nagelschaartje of zo niet in je handbagage, maar in het midden van je grootste koffer. Niet om het te verstoppen, maar gewoon zodat je er zelf lang genoeg naar moet zoeken om het te vinden. In de UK moet je minstens 18 zijn om een schaar te mogen kopen (en er daarbovenop liefst 21 uitzien mocht je bier willen aankopen).
-Op de ferry (bv P&O) is het in ponden te doen.
-Haltes van National Express, taxi’s, etc, zijn in Dover makkelijk te vinden. Hou bij aankomst dus maar je boekingspapieren klaar!

~To Be CoNtInUeD!~

Plots was het daar: het einde van ons avontuur. Hup, zomaar, na dagenlang zwoegen en zweten op ons eindwerk. Vandaar ook dat ik deze blog zo’n heel klein beetje… verwaarloosd heb… MAAR!! (Een heel grote maar!) De herinneringen zullen we zeker niet vergeten! Daarbij wil ik jullie nog steeds het xe9xe9n en het ander meedelen.

Alleen…

Dat doe ik later wel, wanneer ik wat wakkerder ben X’D. You’ll see!

Tot dan nog even dit bericht van algemeen nut:

Het Whovianisme begint al aan mijn portefeuille te zitten. Als je naast me zou kijken zou je zien hoe. Links van me ligt namelijk de Doctor Who zak van de Exhibition, het laatste nummer van het Doctor Who Adventures Magazine (voor de kids) en de Official Annual Doctor Who voor 2010 met kleine leuke extra’s. Schuin rechts voor me ligt dan het meer dan interessante Doctor Who Magazine (voor de oudere). Best leuk leesvoer voor elk moment van de dag moet ik zeggen en zo valt de penny. Hoe dan ook, daar ga ik het even niet over hebben denk ik. X’D

Deze week was best druk voor zowel school als sociale leven. Bijna elke dag hadden ik en mijn vriend wat te doen. Het avontuur begon zo’n beetje op vrijdagavond (van vorige week) geloof ik, toen we de handige betekenis van het nummer 101 in Cardiff leerden kennen. Vijf volle dagen lang hebben we toen even geen last meer gehad van het volgende fenomeen: (zet je volume hoog wil je het horen!!)

Zingende muren… Heel speciaal, maar niet zo leuk als je rustig wilt kunnen slapen. In het echt is het namelijk luider dan op het filmpje. Hoe dan ook, erg lastige klopgeesten, even bellen en TADAA!! *Ghostbusters Themesong* Plots volledig verdwenen!!!!

…

Tot gisteravond… *Dju toch XD* Nu, de geesten waren uiteindelijk toch weer stil genoeg om dood te zijn, dus was slapen ook vorige nacht geen enkel probleem.

Enfin, leuker aan het vorige weekend was…

Castell Coch

Oftewel het Rode Kasteel. De wandeling ernaartoe duurde ongeveer 3 uur en liep voor het grootste gedeelte langs de River Taff. Vond het xe9xe9n van de leukste dagen tot nog toe, ook al besliste de regen om nu en dan toch maar eens een keertje te gaan vallen.

Wist je dat er Zalm en Otters leven in de Taff? Wij hebben er toen geen gezien, maar er stonden genoeg informatiebordjes om het ons bij te brengen ^_~.

(Nog enkele foto’s door Kenneth:)

~Het Kasteel~

Castell Coch heeft zijn naam te danken aan de rode stenen waarmee het kasteel origineel mee was opgebouwd. Een tijd nadat van het gebouw niks meer dan een ruxefne met een kelder over bleef, hebben ze het volledige kasteel terug gezet met lyme stone. Vandaar dat het rode kasteel er tegenwoordig eerder gelig uitziet.

Ik moest er gewoon heen, niet alleen omdat de bordjes ernaartoe ons al meer dan een maand en een half ernaar toe zaten te trekken of omdat Richard er ons ook al over had verteld, maar omdat ook daar geschoten is geweest voor Doctor Who. Best spannend zo. X’D (<- neu, zeker niet verslaafd, echt niet)

En met een prachtig beeld van Heere Kenneth…

(Te zijn of niet te zijn…)

… nemen we een kijkje binnen ^_~.

De verschillende kamers zijn vrij rijk versierd en eigenlijk zo goed als klaar om te gebruiken. Slim gezien van BBC Wales om ook hier te filmen, want zo goed als alle props zijn al standaard aanwezig. XD

De Lierkamer (spul om dingen, bv brug) mee op te hijsen:

Potverdikke, it’s great to be a Belgian!

~De Kamers

Veel ga ik er niet over zeggen, behalve dat deze van de Lord beduidend kleiner was dan deze van de ladies. XD

~ Kamer van de Lord:

~ Kamer van de Lady:

~ De Keuken:

~ Kamer van de andere Lady:

~ Omgeving en zo:

~ Stukjes geschiedenis:

~ De Aftocht:

Rond deze tijd van het jaar is het rond 4 PM al redelijk donker. Overal fonkelden lichtjes in de straten om de naderende feestdagen te verwelkomen en toen -

- namen we de bus terug naar huis 8D.

De Week In Het Kort

UWIC staat al helemaal in het teken van de feestdagen. Iedereen, inclusief studenten en het onderzoeksteam, begint met zekerheid knotsgek te worden. Christmas shopping, examens, nog de laatste nodige experimenten voor de paper uitvoeren… Man, stressy week, stressy week. Hebben ons in bochten en door kieren mogen wringen. Heel wat dingen zijn nog steeds niet helemaal in orde (dingen als het leercontract of hoe heet het, het opruimen van de flat, zo’n dingen), maar we hebben tenminste de drukte wat kunnen breken met leukere dingen.

- Zondag:

De twee van ons geraakten eindelijk een keer in Cardiff City, was hetgeen we nodig hadden niet eens open -_-”. Hebben dan toch nog wat snoepgoed gevonden voor onze eigen Sint en daarbij ook enkele foto’s van het hoogstaande water om het goed te maken ^_~.

-Maandag:

De dag na Sinterklaas, 7 december. Om 3 PM riepen we de bende samen voor een leuke ‘verrassing’. Onze eerste Sinterklaas in het buitenland. Deelden chocola, marsepein, guimauves, pepernoten en andere dingen uit. Leraar trakteerde daarna iedereen op champagne. Echt super.

Maandagavond was er dan ook nog es opnieuw pubquiz en ja, we zijn geweest ^_~. Deze keer wonnen de Parsnips van de Carrots, maar het was zeker op het nippertje! (Waarom geloofde niemand mij toen ik zei dat het teken van de Amerikaanse Democraten een ezel was verdikkeme?) Rich gaf te kennen dat hij de paper zeker deze week af wilde hebben.

Oja, de kathedraal zag er weer spooky uit die nacht. =P De maan ging er gewoon bij liggen.

-Dinsdag:

Cellculture training deel 3 met Otacon. Vlotte best gezellig. Na het afronden van het oefenen op MDA cellen (Human breast adenocarcinoma cellijn), gingen we verder met MM6 (Monomac 6).

Die dag maakten we kennis met het Kerstmenu van de school en enkele kleine Britse gewoontjes, zoals de taartjes die ze erbij eten en de crackers.

-Woensdag:

Omzetten van 2 jaar oude op -80xb0C ingevroren RNA stalen naar cDNA via cDNA conversie + nog een RT-PCR Assay van stalen die we al hadden om vervolgens nog snel naar ‘t stad te crossen voor een verjaardagsgeschenk voor een heel speciaal persoon. Die avond de movie-bingo night bijgewoond. Niets gewonnen, wel gelachen.

-Donderdag:

RT-PCR afgewerkt en een beetje ‘verkakt’ zoals men het zo graag stelt. Fout zat denk ik in de conversie, daar er hoeveelheden nodig waren van 0,1 xb5l. Zie je niet zo makkelijk als je dat moet pipetteren moet ik zeggen. Hoe dan ook, volgende keer dan maar 2 keer verdunnen. Zal wel beter lukken.

Alle gegevens waren echter wel op tijd binnen (en Kenneth was nog ruim op tijd voor ‘Aran’ op Maple Story).

- Vrijdag/ Vandaag:

Verjaardagsfeestje. Hadden het cadeautje verpakt in een Vlaamse krant en dan lintjes en krulletjes gemaakt van de vele reclamegazetjes die we in de bus gestopt krijgen. Kers op de taart was een origami lelie, ook gerecycled. (Heb er echter geen foto van)

Heb trouwens ook voor de eerste keer sinds dat we hier zitten ECHTE post gekregen: een kaartje van mijn grootmoeder. *hoera, hoezee!*

Zeker niet verslaafd ^_^”…

(Tekst is trouwens een willekeurige quote uit de serie. het Millennium Centre is GEEN bibliotheek, I repeat, it’s NOT a library X’D)

En nog een boekenlegger:

Enjoy!! All credits to the BBC and all. No copyright infringement intended!!

Het late updaten heeft twee namen, kapotte videokaart en Doctor Who, want naast het vermoorden van mijn sokken (boel gaten in twee weken, in totaal 2 paar sokken naar de maan), is dat wat Cardiff met me doet. Zit nu al ruim twee weken (of iets dergelijk) op een geleende PC (met standaard QWERTY-klavier, maar ingesteld als AZERTY *smile*) naast werk en fun Doctor Who te kijken. Vanaf seizoen 2 van de nieuwe wel te verstaan… seizoen 1 had ik thuis op xe9xe9n al gezien. Anyway, totaal verslaafd, dat ben ik. Het mag dan ook geen wonder heten: Doctor Who wordt gefilmd in Cardiff! (En is daarbij ook nog eens extreem grappig.)

Vandaar ook dat onze stop voor vandaag de Doctor Who Exhibition in de Red Dragon Centre aan de Bay was.

Who’s Inside… (echte slogan X’D)

Vanmorgen wakker geworden tussen 7 en 9 AM plaatselijke tijd, blijven liggen tot 10-11 AM. Vandaag zou het ‘de’ dag worden, alleen xe9xe9n groot probleem: zo goed als geen propere was meer. Dan maar aangetrokken wat we hadden (gelukkig maar dat we voor het dineetje bij Richard wat nieuwe spulletjes hadden gekocht) en meteen de bus op. Bus 35 rijdt van ons kot over de City Centre en Cardiff Bay naar de Sports Village, maar wij vonden Mermaid Quay wel ver genoeg. Recht tegenover ‘Plas Roald Dahl’ (Roald Dahl Plass) lag namelijk ons doel: de Red Dragon Centre. Eens binnen voelden Kenneth en ik ons weer totaal kind. Het hele zootje leek wel een onderdeel te zijn van een pretpark met al die kleuren, geuren, ‘things to do’ en dan eindelijk, net tussen een grote bioscoop en het plaatselijke radiostation, de vele panelen naar de tentoonstelling. Erg moeilijk vinden was het trouwens niet: alle wegen gingen er toch heen en die borden waren zeker meer dan groot genoeg X’D.

Enfin, in de Cardiff Doctor Who Exhibition: Doctor Who Up Close betaal je 6 pond per volwassene voor een volle dag toeren in de ik-had-het-mezelf-groter-voorgestelde tentoonstelling (lol) van de verschillende rekwisieten die in de serie (en in sommige spinoffs zoals Torchwood en de Sarah Jane Adventures) gebruikt werden en worden, gekoppeld aan een kleinere versie van de gebruikte set. Alles was Hands Off, al bleek de TARDIS best wel knuffelbestendig XD. Verder kon je ook van het ene touchscreen naar het andere hobbelen om zo meer inzicht te krijgen in de nieuwe en oude verhalen en daarbij ook nog over de verschillende rexefncarnaties van de Doctor zelf. Persoonlijk ben ik wat (te) gehecht geraakt aan de 10de Doctor, gespeeld door David Tennant, en vind ik het dus (zo’n beetje) hartverscheurend dat hij er na 5 jaar mee stopt. Op naar de 11de Doctor dan maar… ergens in de toekomst.

‘Je ziet echt bijna niks hxe8. Wowowow, ‘k heb je haar bijna mee. ‘k Heb je haar bijna mee! Sibillen, filmpje, kleedjes, oooo… Wacht, wacht, ‘k heb maar 30 seconden. Aaah! Woow. *lacht* Kenneth, Kenneth, Kenneth, Kenneth, Kenneth, Kenneth. ‘t Zijn Cybermen hiernaast. *hihihihihahaha* Okxe9, nu ben ik hyper.’

Ik had graag een foto’ genomen van de Pajama Sam look van de 10de Doctor uit de eerste episode uit seizoen 2 (de Kerstspecial), maar dat is er dus niet van gekomen ^_^”. Ook van de TARDIS zelf geen pic, maar van al de rest dus wel. Moet wel zeggen: donkere flashy spacey boel, dus haal je vergrootglas maar boven XD.

(Foto 1 door Kenneth genomen, foto 2 door mij, alle volgende en deze erboven door Kenneth tot vermeld wordt dat ze weer van mij zijn. Filmpjes door mezelf gemaakt (obviously). Op deze foto’s: de Sibillen uit Pompeii.)

(Clockwork Droid, Cybermen en Hath naast soldaat)

‘Helleuw… Nu gaan we gewoon de tour maken. Euh… Maar een beetje willekeurig dus draaien we gewoon rond. *giechel* Da’s wel megagrappig. *lacht* Hallooo. Hier zijn we al geweest. Euh… Okxe9, ‘k heb al ze-’ (17 seconden opgenomen ging ik zeggen, maar mijn GSM besloot dat zijn geheugen vol was, lol)

Wat er te zien had KUNNEN zijn op de film (maar het natuurlijk niet deed) waren volgende stukken:

(Sontaran, Overblijfselen van Vashta Nerada slachtoffer in pak, kledij Tallulah, Pigslave was te wazig, dus geen foto van die)

(Human-Dalek hybrid Sec, Dalek, wapen)

(Oods, vogelverschrikker, Warrior Monk)

(Futurekind outfit)

(Heavenly Host, Weeping Angel, kostuum Astrid Peth)

(Bannakaffalatta, Cybershade, geen idee… wel kewl ding)

(Anne Droid en Trinn-E)

(K9 en case met Sonic Pen, Adipose capsule en doosjes, etc uit Partners In Crime)

Het winkeltje hebben we ook niet met rust gelaten. Eigen vangst: DW Seizoen 3 Collectorspeelkaarten, zakje waar de boel inzat, kaart met een aantal plaatsen of waar er in Cardiff gefilmd is geweest en een platgewalste pence met TARDIS op. Kenneth zijn vangst bestaat uit een miniatuur Dalek met badzeep (I MIGHT have converted him XD). Wat we er verder ook nog aan overgehouden hebben is natuurlijk…

Onze pas. (Stoer X’D. Foto’s opnieuw van mij)

Verdere Dag: Cardiff Bay

De rest van de dag gingen we dan maar de Bay verkennen. De vorige keer (uitstap met Racheal) hadden we echt nog niet alles gezien. Daarbij hadden we meer dan een grote honger en was het des te interessanter om te kijken wat voor restaurantjes er wel niet waren. Toen we een bepaald plekje passeerden was de keuze voor Kenneth snel gemaakt: Eddie’s Diner, zo’n Amerikaanse Diner zoals in de films.

‘Hey Kenneth. Dus, nu zitten we in de Diner. Eigenlijk is het onnozel dat we alles aan het filmen zijn, maar-’ (en opnieuw geen geheugen meer… en ook geen idee meer wat ik van plan was te zeggen X’D)

(Vanaf hier weer foto’s van Kenneth ^^”)

De Bay zelf is enorm en er is echt wel extreem veel te zien (zoals uit de volgende foto’s zal blijken). Na de frisse wandeling bezochten we ook nog eens de ‘Tube’ (Informatiecentrum) en dronken we een warme choco in de Lightship 2000. De dag eindigde dan in de winkelstraten van de City Centre waar er heel wat tumult aan de gang was om de rugbymatch tegen Australixeb. Van de zoektocht naar de Doctor Who soundtrack kwamen we uiteindelijk thuis met sokken en een spel.

(Paraplu + ikzelf = niet echt een goeie manier om een waterdraak neer te halen)

Wat met vorige weken?

Regen, regen en labowerken. Eindelijk hebben zowel ik als Kenneth resultaat met de oude stalen. Volgende weken komen de nieuwe eraan. Wat de regen betreft: het viel echt met bakken uit de hemel. Doet het nu trouwens nog, maar gelukkig hielden de weergoden ons in de Bay gewoon droog.

Hier enkele impressies van de afgelopen weken om de boel af te sluiten (inclusief de Ghost Buster wagen die aan de Tesco stond). Enjoy!

‘Ik moet eigenlijk zeggen- Als je gewoon vanaf hier daarbuiten filmt, lijkt het alsof het nog redelijk zonnig is. Maar weet je wat het is, gewoon de lichten die-die erop (op het glas) schijnen. Maar uiteindelijk- *uh* -even rechtstaan- … Ja zo, zo kan je zien dat het slecht weer is.’

(Eigen foto’s. Ben er best trots op ^-^!)

Ghostbusters!!!

P.S.: Vergeet Kenneth zijn kookkunsten niet. (Deze foto’s opnieuw door hem gemaakt)

Yum ^_-.

Nieuwe dag, nieuwe blog. (Ik begin erin te komen denk ik.)

Vandaag konden we eindelijk een keertje vroeg naar onze thuis ver van huis. Een goed iets, aangezien de ruimte net achter mij wel even een beurt kan gebruiken. Britten zijn namelijk zot van tapis-plain (tapis mur xe0 mur pour les Canadiens ou la moquette pour les Franxe7ais) waardoor je na een halve week boufen tussen bureau en bed en het duidelijke te kort aan een goeie bezem, het je nog levendig voor de geest kunt halen wat je de voorbije dagen net gegeten hebt. ‘Gelukkig’ hebben we wel een stofzuiger (excuse me, I mean ‘hoover’ *vrooaam*) ter onzer beschikking. Echt, wat haat ik dat ding X’D. Als er xe9xe9n ding is dat ik meteen zou doen uitsterven op deze wereld, zijn het van die grote, gulzige, lelijke, luidruchtige stofzuigers. Jammer voor de Britten zou dit dan meteen ook het einde betekenen van hun tapis-plain verslaving, aangezien de schoonmaak van die (spuuglelijke en ongemakkelijke *innocent whistle*) vloerbekleding dan natuurlijk veel zwaarder zou worden *lol* en aangezien heel wat Britten (of zo wordt toch gezegd) liever minder doen dan meer, zie ik dan eerder linoleum verschijnen in plaats van aan elkaar genaaide wollen rokjes. Lijkt me trouwens een leuk idee voor een nieuw onderzoek. [epicness]‘De ecologie van het tapijt’[/epicness] – en dergelijke. Wie weet wat het klein grut dat erin zit al niet van doen heeft met het groot grut dat erop loopt.

Anyway, ik zit hier weer te swatelen gelijk een vermakelijk verward kieken terwijl ik eigenlijk eens een keertje de foto’s wilde laten zien X’D.

————————————————–

Deel 1: De Zondag Van De Halve Marathon

Zal ik maar meteen beginnen met de grootste hoop. Volgende foto’s werden door Kenneth gemaakt op de eerder vermelde halve marathon (de dag waarop we Llandaff zijn gaan verkennen ^_~). Het is een hele boterham, maar zeker wel eens de moeite om door te nemen. Vooral de kathedraal en het kerkhof zijn de moeite waard. Over de kathedraal en diens zijtuintje gesproken, die eerste zijn brandglazen ramen zagen er best maar creepy uit gisteravond. Om xe9xe9n of andere reden zag ik plots vreemde gezichten in al die vormen (de ronde bogen vormden ogen, de rechte stukken lange tanden X’D). Beetje te veel verbeelding te laatste tijd waarschijnlijk. Het kerkhof is trouwens te zien vanuit het cryolab. Dies minder scary om xe9xe9n of andere onduidelijk reden.

Een prachtige onscherpe thumbnailpic van een vroeg deel uit de marathon (leraar niet aanwezig).

Vrij sjiek om te zien en w00t voor de save-optie! (Chrome liep plots vast, but I beat it by save-spam!! *yatta*)

Ik dacht trouwens geen goeie foto te hebben van de ‘creepy’ kathedraal, maar blijkbaar dus toch. Echt een prachtig gebouw, tot je plots in volgende foto inderdaad een nogal scary doodshoofd ziet in het glaspatroon. *lol* (Try it yourself. Zie je het niet, moet je me maar eens een seintje geven ^_~)

— (*points* Daar, daar!!! =O ALIEN!)

-En nu terug naar de fotoreportage…-

-Klein afzonderlijk kerktuintje grenzend aan het grotere kerktuintje.

-Drieogig alienraam (o nee, ‘k ben echt niet geobsedeerd door aliens hoor, echt niet).

-Magische foto

-Kerkzijdeurhof

-Toren in een bedje van roze lucht… (probeert interessant te doen, maar het mislukt natuurlijk grandioos)

-Exe9n van Kenneth zijn beste foto’s tot nu toe. Hij heeft echt verborgen talenten, onzen Florence.

-Het bewijs dat kerkramen er van dichtbij niet bepaald buitenaards uitzien

En dan nu een zondagse kerkpoes:

Echt een koddig beest.

Over poezen gesproken, Flo en ik hadden er bijna eentje mee naar huis een ferme week geleden. Naja, bij wijze van spreken dan. Er zat namelijk een klein jonkie te wenen op de terugweg van school. Echt een klein schattig ding. Het was duidelijk van iemand uit de buurt (halsband, belletje), maar het diertje leek toch lichtjes verdwaald (of gewoon extreem nieuwsgierig) en natuurlijk (Kenneth van ‘niet doen, niet doen!’) moest en zou ik het bolleke aaien…

Niet echt mijn beste idee ever, aangezien ik meteen met een mini-stalker zat. T.T Naja, gelukkig was een Brit op een fiets blijkbaar interessanter dan een koppeltje Belgen en konden ik en Flo stilletjes wegsluipen op een voor ons geschikt moment X’D.

… Dat gezegd zijnde…

Llandaff zelf:

Genoeg om te zien naast de kathedraal, waaronder enkele herdenkingsplaatsen (is dat een woord?) en ruxefnes. Zeker de moeite waard!

Intermezzo: Eten en dinges

Florence is wel degelijk een goeie kok. Vooral als je mij als referentie zou nemen. Probeer ik pannenkoeken te bakken in een antikleefpan, gaan ze mislukken. Wil ik smoutebollen maken, bekomen we een ontplofte cake (te veel suiker eraan toegevoegd + Kenneths idee of het nu als cakedeeg te gebruiken = iets zwarts en ingevallen… maar best wel lekker om uit te lepelen. Zeker iets om thuis uit te proberen ^_~).

Boven en onder: allemaal Kenneth-made.

Met nu onderaan… mijn ‘creaties’ 8D.

A) Goed begonnen is half gewonnen
B) Pannenbrak als resultaat. Ook wel lekker en krokant
C) Mijn trots: de ontplofte sponscake. Jaja, daar ga ik zo een prijs mee winnen zie, zeker weten X’D.

En om het helemaal af te maken: my bad hair day:

“Dude! I’m on the phooone!”

Nog een beetje gel en…

(Lars uit Tekken 6, Namco)

Deel 2: Het Verlengde Uitstapjesweekend

Vorig weekend (niet net gepasseerd, maar de week ervoor) lagen onze tongen bijna tegen de vloer van het uitstappen *haha* (droge, I know, please ignore).

Onze eerste stop was Cardiff Bay op zaterdag. Racheal, de vorige huurder van onze studio, had ons uitgenodigd op haar nieuwe stek in die richting. Na een meer dan lekkere spaghetti en ruim een uur discussixebren en filosoferen over gezinssamenhang en dergelijke (echt waar!), zijn we met z’n allen naar Mermaid Quay afgezakt. Onze eerste stop was de Millennium Centre. Speciaal gebouw naast een al even speciaal square. Normaal mocht je niet zomaar in het gebouw rondlopen zonder een kaartje te hebben gekocht voor een voorstelling (ze doen er opera en dergelijke), maar voor xe9xe9n keer mocht het (volgens een wat-eruitzag-als-piepjonge hostess). Vandaar dat er foto’s zijn van een binnenkant die ik anders nooit te zien zou hebben gekregen =D.

De avond eindigde met alweer een filosofisch debat. Exe9n van de beste avonden ever moet ik zeggen.

De zondag erop arriveerden mijn ouders en broer dan met vanalles en nog wat (maar vooral met een halve chocoladewinkel). Behalve nieuws uitwisselen en de kamer herinrichten hebben we dus niet echt iets gedaan, maar de twee dagen erop dan natuurlijk weer wel.

Vorige maandag was eigenlijk nog niet zo heel erg interessant. Mijn familie wilde, vanzelfsprekend eigenlijk, de stad in, maar dan vooral parkjes, winkels en dat soort dingen. Vrij normaal, alleen redelijk saai als je dat zo elke week al doet X’D. Mijn broer croste zo’n beetje van de ene game-winkel naar de andere op zoek naar iets goeds (alleen jammer dat de zaken in Cardiff behoorlijk bagger zijn *tussen ons gezegd en gezwegen*). Positieve eraan is echter dat we zo wel samen een postkantoor hebben ontdekt (dat niet verstopt zat in een winkel O_o”) en dat we nu weten wanneer de waterbus richting de bay vertrekt.

De dinsdag was dan weer veel interessanter en wel vanwege het volgende:

Een Mu-Se-Um. *hypert* En gratis (heel belangrijk =P).

Hier zijn trouwens wel foto’s van:

Het stadhuis als ik het goed voor heb (draak op dak).

En dan nu een reis doorheen de geschiedenis van Wales *gasp*. (In pakjes van 3 of meer)

(*fluit* Wuk ne sneln zeg.)

Volgende lieve beestjes stonden zelfs ‘op den automatique’. Was wel licht verschieten toen ze plots begonnen te bewegen X’D.

(Zijn dus duidelijk de dino’s al gepasseerd…)

Voor de lezers die denken dat een kiwi alleen maar een harige groene (of gele) vrucht is: dit is pas nen echten kiwi XD! *points up*

In zaal… ik geloof dat het 13 was, is er overigens ook een tentoonstelling over Darwin aan de gang. (En vanzelfsprekend, nu ik toch bezig ben, plaats ik ook hiervan enkele foto’s *yuy*)

Alle bovenstaande foto’s werden door Kenneth getrokken, maar ook mijn broer heeft zijn best gedaan ^_~. Volgende fotoreportage is dus het prachtige werk van ‘den kleinen’ (die ondertussen wel al groter is dan ik, maar swat).

Bewijs 1 dat mijn pa hier geweest is X’D.

Boven: opnieuw stadhuis

Volgende: Cardiff Central

Cardiff Castle:

Brug over de River Taff

Millennium Stadium:

Bewijs 2 dat mijn pa hier geweest is. (lol)

En zo kunnen we rustig terugkeren naar de foto’s die Kenneth heeft gemaakt ^_~, waaronder:

DE LAATSTE!! 8D *yaaaaaay, applaus!*

Deel 3: Wanneer Komen Die Tips Nu?

Lol, de titel? Die komt er door een kleinigheidje ^_~. Het is ons namelijk opgevallen dat veel mensen hier zelfs op erg koude dagen in t-shirts rondlopen. Is het een Welsh geheim om warm te blijven? Of misschien eerder een voorbeeld van hoe mensen zich aanpassen aan hun omgeving. U ziet het de volgende keer in Jambers Magazine. *lol*

Kwart voor twaalf in de late avond wanneer ik dit schrijf. Moet nog *met erg lange tanden* de werkuren van zowel mezelf als van mijn kamergenoot invullen en dan kunnen we eindelijk naar bed. Ben daarnet erg druk geweest met PCR resultaten. Deze keer waren ze barslecht. Niet alleen laat de statistiek me in de steek, maar zei de GAPDH primer al aju nog voor het spelletje ten einde was. Combineer dat met veel te weinig controlestaal en je krijgt een zo goed als onleesbare plaat. Dat wordt dus een dagje reverse transcriptase. Zal niet anders kunnen. Positief aan dit alles anders wel dat ik deze prachtige oefening heb weten te verkleurpotloden in het spiksplinternieuwe labo! Jaha, meneer Flo en ik kregen er eind vorige week eindelijk de toelating om de altijd-proper-te-houden-maar-verre-van-gebruiksklare moleculaire en nog wat gerichte kotementen te betreden. Halleluja, eindelijk een trekkast binnen springbereik! Alleen nog geen aansluitingen aan gas (niet dat ik het momenteel nodig zou hebben) of pipetrekjes (nuuuuuu!!! Niet op je bank neerleggen!!! *dies*) of prullenbak voor gewoon vuil (maar wel al een ‘clinical waste bin’ die momenteel vooral vol zit met ongevaarlijk afval!!! Hoera voor strenge controle *kuch*).

Hoe dan ook, alles had erop staan wijzen dat het deze keer volledig in het honderd zou lopen en zelfs al had ik niet van die spastische stoel afgeschoten, zelfs dan zou het nog mislukt geweest zijn. Maar ik leer wel bij en zie steeds sneller in of ik niet beter naar 6,3 xb5l af zou zakken in plaats van de volle 9 xb5l te gebruiken.

MAAR DAAR GAAT DEZE BLOG NIET OVER!!! Neehee, helemaal in de verste verziende verte niet!! Want deze blog gaat *wijst naar titel* over Budmail.

Hebben enkele nieuwe mensen (ook aliens ^_~) leren kennen op UWIC (of is het nu U-IC? Zitten namelijk volop in een naamsverandering omdat blijkbaar niemand weet dat de ‘University of Wales’ in Cardiff ligt. Dus ja, why bother to put a W in? *WT6F*). Eerst en vooral de PhD studenten waaraan Florence en ikzelf gekoppeld zijn (ik aan een man en Flo aan een vrouw, waw, geeft vonken *lol, nee, geen rare gedachten krijgen X’D*), maar nu ook meer en meer de andere uit de groep en ik moet eerlijk toegeven: die zijn veeeeel interessanter ^^”. Viavia hoorden we dan van Gwen en een vriendin van haar dat er vanavond een Quiz zou zijn in een pub. Nu, eerst hadden Flo en ik er niet echt zin in. 1) Een pub… klinkt als drinken en zo… niet iets voor ons, 2) een Quiz… zal wel Brits zijn… kennen we niks van en 3) we hadden geen toiletpapier meer (<- heel belangrijke shit). Het zag er dus de eerste vijf minuten uit dat we niet zouden gaan, maar dan zijn we toch van gedacht veranderd. Wie niet waagt niet wint, zeggen ze wel eens en dat moesten en zouden we dan ook uit gaan testen!

Ik moet zeggen: Het- Was- Ge-Weldig.

In het begin zat de groep wel meer onder elkaar te praten dan dat we erbij werden gehaald, maar eens Marvin the Martian was gearriveerd, liep alles als een trein. Echt, heb me rot geamuseerd. Vooral de Quiz dan. Enige waar ik toch nog op kon antwoorden was over de Grote Vriendelijke Reus en Abba, maar met een score van 64/60 voor de groep kan ik niet klagen!! Florence was anders beter op dreef met antwoorden over Universal Studios en natuurlijk de gevreesde Budmail.

Opdracht: zoeken wat de antwoorden verbindt… Gevonden antwoorden: Airforce 1, *something* Bud, Royle (klinkt als royal) Family en *something* E *something*. Iedereen in de vijfkoppige pastinaakploeg (Group Name: Parsnip on the Patio) liet de hersenen knipperen en kraken tot plots Flo, in een blinde vlaag van voorzichtigheid, het woord ‘mail’ op tafel waaide. Eerst wist ik niet echt of het kon. Natuurlijk, Air Mail en Royal Mail, maar wat met de andere woorden? En plots zag ik het ook. Ja hoor, het elektrische postverkeer mocht ook niet ontbreken met de E uit de voor mij nog steeds onbekende naam. Maar Budmail? Moest ofwel iets forumrelated zijn of een ernstig foutief antwoord van ons X’D.

Hoe dan ook, we waren mooi derde met onze score en dus de trotse winnaars van onze drie prachtige budmail ponden. ^_~

—

Er zijn nog steeds geen foto’s omdat web-log.nl me er vreselijk mee is gaan irriteren X’D. Heb er wel genoeg om de muren van deze studio mee te behangen… Jammer genoeg geen foto’s van de Quiz van vandaag, maar dat houdt me niet tegen om even snel reclame te maken voor de Butchers Arms!!!

P.S.: Can someone teach me Korean?

De groep studentenwoningen waar Florence en ik verblijven ligt op een redelijk hoog punt ten opzichte van de binnenstad zelf en aangezien het ook nog eens hoger ligt dan school, doen ik en mijn wederhelft elke schooldag een mooie afdaling naar de Universiteit. Na de eerste bocht en met de Tesco supermarkt nog net niet in het visier, vallen onze ogen onmiddellijk op de heuvels aan de overkant van het dal. Een aantal weken heeft net dat zicht een bepaalde ludieke vraag door onze al even ludieke hoofden weten te slingeren: Wat in Godsnaam is die toren?

Aan de overkant is namelijk bij elke afdaling (en achterwaartse beklimming) een vreemde toren te zien die reikt tot ‘aan de hemel’. Wel, zo lijkt het toch op bewolkte dagen en aangezien het hier redelijk veel bewolkt is, lijkt het hier veel zo. Net een extreem dunne toren van Babel… of een geheime buitenaardse boor die Welshe grondstoffen voor onze neuzen weg kaapte en afvoerde naar het net buiten de dampkring geparkeerd staande moederschip. Allerlei fantastische verhalen borrelden op uit onze gedachten terwijl we steeds meer op gingen merken aan de mysterieuze toren. Zo lijken er tal van kabels de paal recht te houden, al zijn deze niet altijd even zichtbaar en eens de nacht valt knipperen langs alle kanten glimmende rode lichtjes aan.

Toen hadden we het: het is een toren dat hoort bij Cardiff Airport!

En inderdaad, op die ene heuvel zijn, als je goed zoekt, meerdere gebouwen te zien die wel eens vaker aangetroffen worden op een vliegveld. Toch, wat de waarheid ook zijn mag, zal deze toren ons altijd bijblijven als de alientoren. ^_~

Kort: BiP. Waarom deze naam? Heel simpel: ben ondertussen ook nog eens bezig met heel wat ander schrijfwerk ^_~. Mijn gedachtengang over het onderwerp noteren dus + mijn stappenplan der nodig uit te langen onderwerpen ende themas *trompetgeschal*.

Wat er verder gebeurt vandaag is nog vaag. Gisteren kon er geen labwerk gedaan worden vanwege de verhuis (van oude labo naar nieuwe en zo) en ook vandaag is het redelijk stil (vandaar opnieuw wat schrijfwerk en samenvattingen maken). Geloof dat ik mijn uitgewerkte PCR even in een Imca-verslag-jasje zal proberen te gieten. Lijkt me wel nuttig.

Hoe dan ook, gister zijn we dus voor Keiths verjaardag naar de cinema geweest. “Creation” was de titel, een film gebaseerd op het boek ‘Annie’s box’ dat vertelt over de band tussen Charles Darwin en zijn dochter Annie. Als je veel over de theorie zelf denkt te zullen zien/horen/leren ben je bij deze film wel aan het verkeerde adres: het is een typische Vitaya-film voor de mama’s die gek zijn op ‘verloren tijden’ BBC producties. Veel psychologie en emotie dus. Een slechte film was het niet, alleen ga je ‘m beter kijken zonder je op het beroemde werk van Darwin te storten. Pluspunt? De acteur die Joseph Hooker speelde. (Yes, Elodie heeft weer een favo 8D!)

Ondertussen heeft Florence alweer problemen met de gekregen laptop. Het is een toestel uit 2003 geloof ik en was origineel de enige die op het netwerk hier kon komen van ons beide, maar omdat hij niet met zijn eigen naam in kon loggen, ging ie toch maar naar de IT.

…

Inderdaad: problemen. De IT-dienst heeft hun probleem, namelijk dat ie zomaar op het net kon, gecounterd met het blokkeren van zo goed als alle nuttige functies die de pc eerder had gehad waardoor die nu praktisch onbruikbaar is geworden. Ik heb er ook al even aan gewerkt en ik kan je zeggen dat je je gelukkig mag prijzen wanneer het ding niet gaat vastlopen bij het openen van excel.

Nog geen foto’s bij deze entry (aangezien ik nu schrijf vanaf een UWIC-laptop), maar ze komen wel. *wink*

Omdat ik, na een uur typen, met mijn ondoorgrondelijke automatisme toch weer op de terugknop moest drukken hier en dus mijn hele (meer an 1 pagina lange) blog over de voorbije week ben kwijt gespeeld, geef ik nu gewoon een korte samenvatting van wat ik waarschijnlijk nog wel een keertje in het lang en in het breed (of toch gewoon een beetje uitgebreider dan wat ik nu nog even laat weten) zal neerploffen.

1) Een weekje retracing of steps vanwege een gedwongen deelname aan een statistisch onderzoek uit de thuishaven met een verwijzing naar ons hier in het buitenland gevolgde seminarie Informed Consent (<<<— emphasis)
2) De jaarlijkse halve marathon van zondag 18 oktober met meer dan 9.000 deelnemers waaronder Rich (onze begeleider weet je nog), nog meer UWIC mensen (geen idee wie, maar er waren er wel), Batman, the Welsh Dragon, een wel erg moderne kruisdragende Jezus Christus (eigentijdse jongen met kruisbeeld op schouder dat ondersteund wordt door een wiel), etc… Daarna wat sightseeing in de streek waar we de donderdag voordien uit eten zijn geweest
3) Nachtelijk lawaai door feestvierende buren en veel te dunne muurtjes
4) Security bellen vanwege nachtelijk lawaai door feestvierende buren en veel te dunne muurtjes
5) Geen hulp krijgen van bovengenoemde security aangezien dit beetje lawaai schijnbaar normaal is
6) Vorige week vooral veel gelezen en opgezocht terwijl Kenneth al aan Protein Assays mocht beginnen. Zijn in contact gekomen met de cryofriezers
7) Steve gaan we langer hoe meer Otacon gaan noemen (bijnaam die ik ‘m gaf, MGS-fans go yay)
Veel administratief werk voor het voorbije weekend (niet interessant)
9) Dat Kenneth zijn nick om noodzakelijke redenen van ‘Keith’ werd omgebogen naar ‘Florence’
10) Hulp gekregen in het probleem nachtlawaai vanuit UWIC zelf en buurtbewoners (blijkbaar… lol)
11) Vreemde stilte in het gebouw vanwege vakantie
12) Gisteren: frustratie vanwege het feit dat mijn werk omtrent het eerder vermelde onderzoek *kuch* voor ‘niets’ was geweest daar het niet via Excel moest, maar natuurlijk via een *insert unmentionable word like ‘potato’* site.
13) Keith’s B-day party op school (onderzoeker op UWIC)
14) De reden van ‘Florence’ (zie puntje
15) Mijn realtime RT-PCR!!!!!!! (Eindelijk echt werk sinds gister!!!)
16) Otacon zijn visie op labowerk in blok D (“I wouldn’t take that out without any gloves if I were you. Or not wearing any labcoat for that matter. If you’d do that in the new labs, you would get BANNED. Really, they even have a red and yellow card thing going on.” ~Otacon tegen S.)
17) Film vanavond voor Keith’s verjaardag
18) Florence zijn kookkunsten
19) My bad hair day (I looked like Lars Alexandersson for Pete’s sake!)

En dat is het zowat. Okxe9… misschien dat ik niet alles meer in detail ga vertellen, maar de foto’s die er zijn zullen ooit wel nog eens komen… wanneer ik web-log.nl weer wat meer ga vertrouwen zeg maar.

Waw, wat gaat de tijd snel als je door de problemen het plan niet meer kunt zien. ^-^
Al twee weken Cardiff achter de rug (is vandaag zo’n beetje 17 oktober) en dus wordt het wel es hoog tijd om al het voorgaande in een nette samenvatting te proppen!!

Laten we, het gekweel van de buren even negerend (is zangfeestje hiernaast, al tweede dag op rij, vraag me trouwens af of het misschien iets te maken zou hebben met X-factor of zo) bij het begin beginnen. Of nee, miscchien toch nog…

Belgixeb – random

Eerst nog even iets willekeurigs uit de thuisbasis:

Yup, that’s a tree on top of a house. Toch wel speciaal hoe leven zich aan kan passen aan de omgeving…

Zondag 4 oktober 2009:

En zo komen we aan de echte start van het verhaal! De zevende dag, maar trust me, aan niets was te zien dat deze zondag een rustdag voor had moeten stellen: vroeg uit de veren, je ouders proberen je zenuwachtig met genoeg koeken en suiker vol te proppen voor de rest van 2009 en voor je het weet staat de wagen van het ouderlijk gezag huize Verheggen op de oprit. Gewapend met vrij explosieve bagage (4 maand in xe9xe9n koffer = je persoonlijke destructieve airbage), Eurostar tickets en een autoconvooi van welgeteld twee voertuigen, zetten we eindelijk de eerste stappen naar spontane wereldoverheersing – ik bedoel – onze Erasmus uitwisseling. Het was nog vroeg. Kwart voor zeven als ik het goed heb, dus de wegen lagen er nog redelijk verlaten bij. Des te beter, want zo raakten we, zelfs MET de vele wegomleggingen en de gigantische rotondes (de Fransen zetten er zowaar hele jungles op), toch nog snel ter plaatse.

Lille Europe was niet bepaald wat ik ervan verwacht had… Zowat de hele zomervakantie had mijn vader me verteld dat het zo’n beetje als een vlieghaven zou zijn. In mijn hoofd zag ik dus iets met veel controle en lange stickers voor op de bagage, maar eigenlijk ging het er veel milder aan toe. Na twee maal je identiteitskaart in te laten scannen (en daarbij Frans te beantwoorden met Engels en Engels met Nederlands), de gexefmproviseerde paden vanwege de slaapstand licht te negeren, je bagage te laten controleren *bzzzzz* en even besnuffeld te worden door een veel te knoddig uitziende drugshond (doen ze in de terminal), konden we eindelijk op het perron wachten op onze rit: een smalle, veel te snelle trein.

(Foto’s: 1: van Panoramio, 2: BBC, 3: door Kenneth)
Eigenlijk is het best odd. Eens je je bagage op de trein hebt weten te sleuren, zie je pas echt waar je met je tweede klasse aan toe bent: waar in godsnaam moet je je spullen kwijt? De trein was nog niet eens halfvol, maar de bagagerekken puilden anders wel al gretig over. Maar goed, hebben toen we merkten dat we al aan het rijden waren (oeps) toch maar onze hondjes moederziel alleen gelaten bij de andere wezen om onze stoel te zoeken (waar trouwens iemand anders op was gaan zitten die ons vroeg om hun stoel te gebruiken, waar overigens ook al iemand in was gaan zitten). De rit duurde net geen twee uur, maar had enkele leuke (of minder leuke) verrassingen in petto. Exe9n daarvan was dat je niet eens voelde dat je al aan het rijden was. Echt, dat spul rijdt op wolkjes!! Daartegenover staat dan wel dat je niet echt voelt of je gaat dalen of niet, waardoor je oren soms toch wel overenthousiast tussen over en onderdruk gaan klippen. Het kleine probleempje was het echter meer dan waard, al snel arriveerden we in: St. Pancras! (London, net naast King’s Cross Station)

Moet toegeven dat we hier toch wel even de steenezels uit hebben zitten hangen na de aankoop van een London mini-map. Na de kaart te hebben bestudeerd kwamen we origineel tot de conclusie dat van King’s Cross naar Paddington wandelen geen probleem mocht wezen. … We were WRONG.

Met zoveel bagage mee is het de hel! Een stuk voor we aan de helft van onze lijdensweg zaten, hebben we het dan maar opgegeven en ons gaan verdiepen in de wondere wereld der Londense bussen. Het zit namelijk zo: of je koopt een enkel ticketje als je weet waar je heen moet of een dagpas, wacht dan op een bus die gewillig genoeg is om overbeladen gasten mee te nemen en springt dan op het juiste moment uit de dubbeldekker of de bendy bus (accordeon). Aangezien wij wisten waar we heen moesten, was de aankoop simpel, alleen dat springen op een bus (en er dan ook van af) vergde wat oefening X’D. Maar goed, al bij al kwamen we heelhuids aan in Paddington, kochten onze tickets voor de First Great Western richting Cardiff (weer zo’n kleine compartimentjes voor de bagage, plots snapten we waar dat idee bij de Eurostar vandaan kwam) en stapten uiteindelijk af in Central Station te Caerdidd met het geluk dat ons geboekte hotel net om de hoek was ^_~.

Onze week in Sleeperz

Onze hub voor de eerste week was Sleeperz Hotel. Zoals eerder vermeld ligt deze echt pal naast het centrale station en daarbij ook dicht van alle stadsbezigheden. Tv, Wifi, douche, toilet, bed… Alles wat we nodig hadden in xe9xe9n compacte ruimte (inclusief waterkoker, exclusief koelkast, o how I missed a fridge XD).

-
-
-
-
-
1. Ik op het bed.
2. Ons microbadkamertje =)
3. Uitzicht
4. Zicht op het hotel
5. Millennium Stadium

De volgende maandag zou alles pas echt in gang gaan schieten. Met veel te veel aan ons hoofd volgden we de River Taff tot aan de Western Avenue tot we eindelijk op school aan kwamen om ons even voor te stellen. Little did we know dat de internationale dienst van UWIC blijkbaar niet aanwezig was, waardoor we van her naar der werden gestuurd. Gelukkig konden we uiteindelijk terecht bij de extreem behulpzame Richard W., onze begeleider. Echt, zonder die gast hadden we het hier vast al in de eerste week opgegeven, maar dankzij zijn projecten, doorzettingsvermogen om ons alsnog in te kunnen schrijven, hulp bij het zoeken naar een vaste verblijfplaats en leuke babbels zijn we hier nog!! ^-^ Echt een schat van een vent (en een kei van een onderzoeker!!)

Woensdag konden we uiteindelijk onze eerste woningen gaan bekijken. Ik moet zeggen dat ik me niet helemaal op mijn gemak voelde. De jongeman van de agency was dan wel leuk gezelschap, maar de studentenhuizen waren dat anders zeker niet. De eerste woning die we te zien kregen had inderdaad veel in zijn mars… voor een koper. Als huurder was het niet echt interessant aangezien je er niets aan mocht veranderen, maar dat nu even terzijde gelaten: het was er vuil. Properder dan in de volgende woning, maar verder vuil. Eerst dacht ik nog van ‘misschien woont er nog niemand’ aangezien er dringend gestofzuigd moest worden, blikken uit de ‘voortuin’ geplukt mochten worden en dat de post zich achter de voordeur aan het opstapelen was, maar er woonden wel degelijk al mensen. Okxe9, als je een woning zoekt, kan je niet AL te kieskeurig zijn, maar op zo’n momenten was ik dat dan liever wel. Ook de volgende woningen konden wel wat worden met wat gestofzuig en geboen, maar alweer bleek het levend stukje pizza aan de voordeur wel degelijk een bron te hebben (net als de onder flessen bedolven bar en de Playboy posters aan de muren). Het enige plekje dat nog iets had, had dan volgens Kenneth een slechte gevaarlijke trap, dus werd het maar niks… Compleet doorweekt (de hele dag had het geregend) zijn we uiteindelijk nog bij een andere agency binnen gestapt en ja, hun woning had ECHT wel wat, maar vanwege een vreemd systeem met de elektriciteit ging deze ook weer niet door. A great shame, maar we zochten verder. Ondertussen kregen we de rest van de week meer leesvoer over onze onderwerpen (Kenneth krijgt Western Blotting en ik TaqMan RT PCR met dan als aanvulling ook nog es celkweek van MM6 cellen) en bleven we duchtig verder zoeken naar meer haalbare woonst. Jammer genoeg moesten we na een paar extra boekingen vaarwel zeggen tegen Sleeperz op zaterdagochtend… De zaterdag zat namelijk volledig volgeboekt waardoor we genoodzaakt waren te verhuizen en aangezien slaapzalen niet echt als muziek in de oren klonk bij de ouders (kwaliteit voor goedkoop), werd onze volgende stek opnieuw een soort van hotel: Campanile. De reden hiervoor was trouwens simpel: samen met Richard hadden we een mogelijke plek weten te vinden, namelijk een studioflat in een studentengebouw. De vorige huurster zou er de volgende woensdag al uit vertrekken en had dringend nood aan iemand die haar contract over kon nemen. Een gouden kans die zeker een paar nachtjes roomservice waard was.

Onze week in Campanile

Er geraken ging beter dan gepland. De dag ervoor (vrijdagavond) waren ik en Kenneth op zoek gegaan naar het desbetreffende hotel zodat we afstand konden schatten (te voet, bus, taxi?), maar raakten we door een foutief adres vast in een deel van de stad dat, om heel eerlijk te zijn, totaal aan de andere kant lag van waar we eigenlijk moesten zijn. Het taxiritje werd dus redelijk spannend. Ten eerste omdat de allereerste keer was dat we zoiets deden en ten tweede omdat we no clue hadden van waar we eigenlijk naartoe aan het gaan waren. Uiteindelijk kwamen we terecht in wat wij zagen als de middle of nowhere: ergens op een helling net buiten de grote weg in gestapelde miniwoningen die omgevormd werden tot een soort van hotelkamers. Ah, oja, met konijntjes in de tuin ^^ (eerste gespotte konijnen, in het park waren het vooral grijze eekhoorns).

Hebben jammer genoeg geen foto’s van het interieur, maar we hadden een bad! *whootah* (Nog steeds geen frigo T^T) Die eerste dag was pretty weird. Weer wat avontuur, weer een deel van Cardiff dat we nog niet gezien hadden, maar de ‘veiligheid’ van he ‘aan en bij’ waren we nu wel ergens kwijt. Dankzij de gratis Wifi hadden we wel enkele winkeltjes in de buurt kunnen vinden op Google, maar op Google maps leek de afstand wel redelijk enorm (unlike the London mini-map that made everything look extremely closeby…). Uiteindelijk gingen we dan toch maar op onderzoek uit en zagen dat er eigenlijk nog best wel wat interessante zaken dicht in de buurt lagen. Een Inn bijvoorbeeld waar we konden eten en drinken (voelde me net een RPG personage zo, even mijn HP, MP en SP bijtanken) en een Waitrose (een supermarkt).

De schoolweek begon nu maar op dinsdag omdat Richard ons even wilde sparen met zo’n afstand. Op dinsdag kwam hij ons dan persoonlijk ophalen. Voelde me eigenlijk wel schuldig toen, want uiteindelijk hadden we met 6 pond ook wel de bus kunnen nemen.

-
-
-
-
-
-
-
-

1. Beeld te vinden in stadscentrum
2. Mijn bureau + rug (heel interessant)
3. Me at work
4. Op de UWIC voetgangersbrug
5. Mijn grote neus
6. Labo celkweek (kijkwerk, initiatie valt later en gaan we doen samen met Stephen 8D)
7. Spastische outfit… en laminaire flow kasten

Dinsdag ontstonden er trouwens ook nieuwe problemen met de woning. Toen we alles gingen regelen voor de dag erop, werd duidelijk dat het de bewoonster nog wat dagen zou kosten om te verhuizen. We waren zwaar teleurgesteld in dit nieuws en wisten niet helemaal wat we ervan moesten denken. Mijn vader gaf dan maar de raad om nog verder op zoek te gaan naar een andere mogelijkheid voor als deze toch niet door zou gaan. Uiteindelijk vonden we inderdaad nog een plekje, maar Evelian Court (want zo heet het gebouw) leek in alle opzichten toch wel beter. Nu, hebben dan toch maar weer enkele daagjes bijgeboekt bij Campanile en deden verder met ons schoolwerk. Zo leerden we wat Bioinformatics bij (van in vivo en in vitro naar in silico) en gingen we cellen tellen. Best leuk, al moet je zwaar oppassen dat je geen klonters ‘vuil’ gaat zien als een cel. Na drie individuele en onafhankelijke tellingen (door mij, Kenneth en Richard uitgevoerd) bleken we het er toch nog goed van af te hebben gebracht. Alledrie de tellingen lagen erg dicht bij elkaar in de buurt. Yayness, geslaagd.

Donderdagavond gingen we dan even uit met enkele leerkrachten en Phd studenten: eerst naar de pub om daarna naar de Chinees te trekken. Echt, voor een straatje dat zo dicht bij school lag, was het echt wel prachtig om lopen. Ik moet er dringend nog es terug gaan om foto’s (meeste foto’s die hier staan werden door Kenneth genomen), want het is echt wel de moeite waard!! Anyway, Kenneth kreeg een plaatselijk bier aangeboden terwijl ik als niet-drinker toch maar voor de fruitsap ging. Kon het uiteindelijk toch niet laten om even te proeven. Heb al heel wat bier en zo geproefd en eigenlijk is het best wel leuk, vooral als je echt een verschil weet te vinden. Het bier heette Hancock geloof ik. De smaakbeleving is totaal anders dan bij ons. Waar je bij Belgische bieren zeg maar meteen de maakt in je mond hebt, krijg je hier eerst gewoon water binnen en komt de smaak pas als je het bier hebt ingeslikt. De (na)smaak is echter erg gelijkend aan heel wat van onze bieren. Mag het geen mirakel heten dat bier hier makkelijk naar binnen giet. ^^ Vraag me wel af wat het percentage was, want het is niet omdat het niet zwaar smaakt, dat je er niet dronken van zou kunnen worden ^_~.

Hoe dan ook, de Chinees was ook extreem lekker. We moeten Richard dringend eens wat teruggeven. Zondag (o jee, das vandaag al, wat schrijf ik traag XD) gaan we hem zeker aanmoedigen op de halve marathon hier in Cardiff ^^. Is maar een kleintje na zo’n grote.

Maar goed, tromgeroffel graag!

*trrrrrrrrrrrrrrrrrr*

‘Thuis’

Na heel wat trekken en sleuren zijn we er dan uiteindelijk toch geraakt: een eigen ‘huisje’. Welkom op Evelian Court! We zijn er nog maar 2 dagen, maar ik kan je verzekeren dat we alles behalve stil hebben gezeten. Hebben inkopen gedaan, eten gemaakt, afwas gedaan, kleren gewassen, internet opgezet… Het enige wat ons nog te doen staat is strijken geloof ik. Kenneth heeft zich al tot een echte kok ontpopt en aangezien ik de enige ben met wat strijkervaring, zal dat wel onder mijn jobjes gaan vallen (lol). Hoe dan ook, het loopt wel los. Blij dat, ook al zitten er ook hier enkele addertjes onder het gras, we eindelijk een eigen vaste plek hebben. =)

-
-
-
-
-
-
-
-
-

(Zit toch es met je rug rechter, vrouwmens. *facepalm*)

——-

-
Voor een ander beeld van de feiten -
or for an English view on things-
please visit the following blog: Kenneth in Wales